Historia naszej szkoły

Dzieje oświaty w Kampinosie sięgają czasów zaborów.   W 2002 r. obchodzono stulecie  oświaty i na tę okoliczność wprowadzono uroczystość Święto Kampinoskiej Oświaty.   Dyrektorem była wówczas pani Maria Wyganowska-Miklaszewska.

W dwudziestoleciu międzywojennym istniała Powszechna Szkoła Podstawowa, sześcio-, a potem siedmiooddziałowa. Budynek szkoły spłonął w czasie I wojny światowej i dzieci uczyły się po domach  prywatnych. I tak nauka odbywała się w budynku gminy, wikariatce, dworku, m.in. u państwa Piotrowskich i Pływaczewskich. Klasy wówczas liczyły do 15 uczniów, a niegrzeczne dzieci stykały się z brzozową lub wierzbową rózgą. Najstarszym dokumentem jest księga z lat 26-tych oraz sztandar z tego roku.

Pani Wołoska, która przejęła dworek zorganizowała w nim miejsce rekreacyjne dla chorowitych panien z pensji warszawskiej. Był to moment przełomowy dla społeczników, którzy rozpoczęli starania u starosty sochaczewskiego o zgodę na budowę szkoły.

Wg opowieści p. Barbary Gajo (byłej nauczycielki tutejszej szkoły) do roku 1930 trzech chłopów uzyskało gruntowne wykształcenie: dwaj zostali inżynierami – Drużyński i Kompiński, a trzeci – Adam Szewczyk – został nauczycielem. On właśnie zawiązał komitet budowy szkoły (dziś budynek przy ul. Chopina 9), do komitetu należeli szanowani gospodarze w osobach Michała Zalewskiego, Zygmunta Kompińskiego oraz Jana Smolarka, kierownika Banku Spółdzielczego.   Dzięki staraniom nadleśniczego inż. Stanisława Richtera zgromadzono materiał budowlany, a drewno przysposobiono na budulec w Tartaku w Zamczysku (puszcza wtedy nie była jeszcze parkiem narodowym). Rodzice wspomagali finansowo inwestycję, a także wiele prac wykonano w czynie społecznym. Budowniczym szkoły był cieśla Barański.

W 1933 r. otwarto szkołę, a rok później ufundowano sztandar, o losach którego nic nie wiadomo. Istnieje sztandar z roku 1932 wiszący
w naszej szkole, przechowywany w czasie II wojny światowej przez p. Karolinę Mazurównę- nauczycielkę, pochodzącą ze Lwowa,
a następnie p. Mariannę Wieczorek – późniejszą panią dyrektor.

Legendą tamtej szkoły była pani Maria Stawińska, edukująca dzieci z jęz. rosyjskiego i muzyki. Uczniowie wspominali też p. Ludwika Klementowicza, nauczyciela fizyki, chemii, gimnastyki, mówiąc o nim: „na jego lekcjach muchę w locie było słychać”. Wspaniałą rzeczą w dawnej szkole była rozsuwana ściana, tak więc z łatwością uzyskiwano jedno duże pomieszczenie służące do organizowania okolicznościowych balów, zabaw tanecznych dla dzieci i dorosłych, przedstawień.

Religii uczył ksiądz Tomczycki, a w niedziele uczniowie zbierali się w szkole i maszerowali wspólnie do kościoła.

Nauka w szkole trwała przez 6 dni w tygodniu. Ówcześnie  metodą wychowawczą było stosowanie kar cielesnych, i tak za brak lekcji, psoty
i przewinienia karano dając „łapy”, stawiając do kąta. Nierzadko kazano klęczeć z rękoma w górze albo nawet bito. Ale byli uczniowie bez żalu wspominali tamte czasy,  z wielkim sentymentem i szacunkiem dla nauczycieli opowiadali o  latach szkolnych. Ileż radości sprawiało chłopcom ciąganie dziewczynek za warkocze, czy puszczanie pasikonika za kołnierz.

Zimą wszyscy walczyli o miejsce przy kaflowym piecu w klasie (nie było centralnego ogrzewania, tylko kaflowe piece, w których woźny musiał co rano napalić). Latem grano w „ciupy”, klasy, wojnę. Chłopcy uwielbiali się mocować i staczać pojedynki na wzór rycerzy.

W czasie II wojny światowej Niemcy w szkole zorganizowali posterunek żandarmerii, a pod budynkiem szkoły wybudowali piwnice, gdzie gromadzili więźniów, głównie Żydów.

W latach okupacji nauczyciele w Kampinosie zorganizowali tajne nauczanie w domach prywatnych, tą chlubną misją kierował p. Paradowski. Uczył historii, geografii.  A. Mazur,  p.Włocławski, p. Klementowicz również nauczali w tajnych kompletach.

Po wojnie szkoła spełniała swoje zadania pod kierownictwem pana A. Mazura, pani M.Wieczorek, a po niej pana Kazimierza Skierkowskiego, któremu zawdzięczamy powstanie obecnego budynku szkoły podstawowej. W 1972r.  zabrzmiał pierwszy dzwonek
w nowym budynku przy ul. Szkolnej 5.  Budynek ten powstał w ramach rządowego programu Szkoła Tysiąclecia. Wg założeń miała to być szkoła dla 240 uczniów, a już wkrótce okazało się, że budynek stał się za ciasny i trzeba było prowadzić lekcje na dwie zmiany. W 1973 r.  nasza szkoła stała się eksperymentalną placówką, tzw. Zbiorczą Szkołą Gminną (zlikwidowano szkoły w Zawadach, Bromierzyku, Granicy,
a w Łazach obniżono poziom organizacyjny). Szkołę wyposażono w nowoczesny sprzęt i pomoce dydaktyczne, uruchomiono świetlicę
i wiele zajęć pozalekcyjnych.

W kampinoskiej „tysiąclatce” wybudowano basen na dziedzińcu szkolnym, który miał być basenem pożarowym, ale wkrótce znalazło się wielu chętnych do ćwiczeń w pływaniu i tak stał się miejscem treningu i rekreacji. „Byłam ratownikiem na tym basenie” – z sentymentem wspomina p.M. Wyganowska-Miklaszewska. W latach dziewięćdziesiątych basen trzeba było zlikwidować z uwagi na duże koszty zabezpieczenia higienicznych warunków.

Rada pedagogiczna współpracowała z różnymi regionami kraju i zagranicą, m,in. wymieniano się doświadczeniami ze szkołami z byłej Jugosławii, Węgier, Szwecji, Syrii, Danii, Niemiec i byłego ZSRR. Przez szkołę przewijało się wiele gości, m.in. przywódca byłego NRD – Erich Honecker (wówczas był ministrem edukacji).

Dnia 19.09.1981r.  szkoła otrzymała imię Zygmunta Padlewskiego – bohatera powstania styczniowego, który przez krótki czas miał swój sztab dowódczy w tutejszym dworku. W latach siedemdziesiątych ożywiła się działalność ZHP, prowadzono eksperymenty, np. wychowawczy Heliodora Muszyńskiego,  technika barwno-dźwiękowa nauki czytania wg prof. Słobodzian.

Za staraniem pani dyrektor Marii Wyganowskiej-Cwen (obecnie Miklaszewskiej) i przychylności Zarządu Gminy powołany został Społeczny Komitet Rozbudowy Szkoły w Kampinosie. W dniu 16 czerwca 1993r. wylano pierwszą gruszkę betonu w ławę dobudowanego skrzydła szkoły, a 18 czerwca 1993r. położono kamień węgielny. Na wybudowanie tego obiektu trzeba było jeszcze długo czekać, bo aż do 2011r. Uroczystość otwarcia nastąpiła 11 lutego 2011r.  Kompleks ten przeznaczono na potrzeby gimnazjum, istniejącego od września 1999r. (reforma oświatowa, wprowadzająca 6-letnie szkoły podstawowe, 3-letnie gimnazja i licea).

5 listopada 2010r. nastąpiło nadanie imienia Gimnazjum z Oddziałami Integracyjnymi im. Fryderyka Chopina. Sztandar osobiście poświęcił kard. Józef Glemp Prymas Polski, który także celebrował mszę św.

Zespół Szkolno-Przedszkolny z Oddziałami Integracyjnymi uzyskał bardzo dobre wyposażenie sal lekcyjnych w komputery, tablice interaktywne, pracownie do języków obcych z funduszy unijnych, m.in. w ramach Mazowieckiego Samorządowego Wsparcia Rozwoju Mazowsza  (2009-2011), Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki „Zagrajmy o sukces” (2010-2012). W 2012r.  oddano do użytku pierwsze boisko z programu rządowo-samorządowego „Orlik”. Rok 2016 przyniósł kolejną reformę oświaty,  m. in. początek likwidacji gimnazjum.

Długoletnimi dyrektorami szkoły byli pani M. Wieczorek i pan K. Skierkowski. W latach 1988 – 1990 pan Buciak, r.sz.1990/91 obowiązki dyrektora pełniła pani Grażyna Pływaczewska, 1991-1993 – pani Uhma, a od 1993r do 2009 placówkę prowadziła pani M. Wyganowska -Miklaszewska. Kolejni dyrektorzy to: pan Krzysztof Radkowski (2009-2011), pani Anna Rybka (2011-2016), pan Krystian Ciszewski 2016/2017). Obecnie od 4 października mamy nowego dyrektora w osobie p. Marzeny Małaszkiewicz.